Εις Ψαρά
Συγγραφέας:
Από τη συλλογή Λυρικά


α´.
Ἐρατεινή, γλυκεῖα
θυγάτηρ Ὑπερίονος,
πόσον, ὦ χρυσοβλέφαρος,
πόσον δεκτὴ καὶ νόστιμη
φέγγεις ὦ ἡμέρα.   5

β´.
Ἐλεύθερος ἢ δοῦλος
τί χρησιμεύει ἂν εἶναι,
μόνον ἂς ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος,
ὅτι εἶναι ἡ γῆ παράδεισος,
καὶ ἡ ζωὴ μία.   10

γ´.
Δεῦτε, ἐν ᾧ τὰ τῆς Κύπριδος
δάκτυλα μυρισμένα
τὰς χορδὰς κολακεύωσι,
καὶ ἡ τρυφερὰ κιθάρα
τὸν κόσμον θέλγη·   15

δ´.
Τρέξατε σεῖς ὦ ἀμέριμνα
πλήθη λαῶν· τὸν μέγαν
μελίφρονα ἀμφορέα
τοῦ Βασσαρέως ἀδράξατε
νέοι καὶ παρθένοι.   20

ε´.
Μὲ χιτῶνα σιδώνιον,
μὲ σάνδαλα χρυσόδετα
χοροβατοῦντες ψάλατε
ἢ τὴν στροφὴν τὴν λέσβιον,
ἢ τέιον μέλος.   25

ς´.
- Φθάνει τώρα τὸ κέρασμα,
φθάνει ὁ χορός, καὶ τ᾿ ἆσμα·
κάθε ἡδονὴ τὸ μέτριον
ἐὰν ἀγαπᾷ, ἂς προσφύγωμεν
εἰς χαρὰν ἄλλην.   30

ζ´.
Ἐδῶ ὑπὸ τὸν πολύφυλλον
καὶ δροσερὸν κεδρώνα
ἐλᾶτε, ἂς ἀναπαύσωμεν
τὸ κορμί μας καὶ ἂς ἔχωμεν
τ᾿ ἄνθη διὰ στρῶμα.   35

η´.
Ἕνα φιλί... κ᾿ ἕν᾿ ἄλλο...
Ἔρωτα τρέξε, ἐξάπλωσον
αἰώνια τὰ πτερά σου,
σκέπασον τὸ μυστήριον
τῆς ἑορτῆς σου.   40

θ´.
Οὕτω, καθὸ ἡ ταχύπους
Ἴρις λάμπει καὶ ἀβίαστος
μὲ᾿ τὰ ζεφύρια πνεύματα
φεύγει, δι᾿ ἐμᾶς ἀδάκριτοι
φεύγουν ἡ ἡμέραι.   45

ι´.
- Ἀναίσχυντα φρονήματα
τῶν ἀγεννέων ἀνθρώπων·
ὕμνοι μανίας, ποὺ ἐφύγατε
ἀπὸ τὰ ὀδόντια τοῦ ᾅδου
στίχοι Ἐριννύων·   50

ια´.
Ἂν τῆς δικαιοσύνης
περιβλαστὴ τὸ σκῆπτρον,
ἂν φιλάνθρωπον φύσημα
εἰς τὴν καρδίαν εἰσπνέῃ
τῶν βασιλέων·   55

ιβ´.
Ἂν ἡ ἀρετή, κ᾿ ὁ ἐλεύθερος
νόμος ὡς ἅγια χρήματα
εἰλικρινῶς λατρεύωνται,
τότε καθὸ ὁ παράδεισος
δίδει ἡ γῆ ρόδα.   60

ιγ´.
Ἀλλ᾿ ἡ ζωὴ καὶ τότε
δὲν εἶναι διὰ τὸν βλέποντα
ἄνθρωπον τοὺς ἀστέρας
ἄλλο παρὰ προοίμιον
ἀθανασίας.   65

ιδ´.
Ἰδοὺ τὰ πολυτάραχα
κύματα τῆς θαλάσσης·
ἰδού, ἰδοὺ τῶν ἀμώμων
Ψαρῶν δικαιοτάτων
ἡ τραχεῖαι πέτραι.   70

ιε´.
Αὐτοῦ καμμία κιθάρα
φθοροποιός, ὄχι ὄργια,
ὄχι κρότος Μαινάδων,
οὔτ᾿ Ἔρωτος παιγνίδια
τὸν νοῦν συγχίζουν.   75

ις´.
Ἀλλ᾿ ὡς, κατὰ τὸ βράδυ
τὸ θερινόν, ἀνάπτονται
ταχεῖαι, συχναὶ ἡ ὀλύμπιαι
ἀστραπαὶ καὶ θαμβόνουσι
τοὺς ὀδοιπόρους·   80

ιζ´.
Οὕτως τὰ μὲν θηκάρια
σορηδὸν ἐρριμμένα
κρύπτουν τὴν γῆν, τοὺς βράχους·
ὁ δὲ σιδηροχάρμης
ἄφοβος Ἄρης,   85

ιη´.
Κινεῖ τὴν νῆσον. Χίλια
πολέμου χάλκεα ὄργανα
βροντούν· εἰς τὸν ἀέρα
τῶν ξίφων μύριαι γλῶσσαι
λάμπουν, κλονοῦνται.   90

ιθ´.
Μία βοὴ σηκόνεται,
μία μόνη ἐπιθυμία,
καὶ ὡσὰν ἀκτίνα οὐράνιος,
ὡς φλόγα εἰς δάση εὐάνεμα
καίει τὰς καρδίας.   95

κ´.
«Ὑπὲρ γονέων καὶ τέκνων,
»ὑπὲρ τῶν γυναικῶν,
»ὑπὲρ πατρίδος πρόκειται
»καὶ πάσης της Ἑλλάδος
»ὅσιος ἀγῶνας.   100

κα´.
»Θαλπτήριον τῆς ἡμέρας
»φῶς, διὰ πάντοτε χαῖρε·
»καὶ σεῖς ὁποὺ εὐφραίνετε
»μὲ᾿ φωνὴν ἠδυόνειρον
»τῆς γῆς τὰ τέκνα,   105

κβ´.
»Χαίρετ᾿ ἐλπίδες. - Ἦλθε
»τῆς Ἄγαρ τὸ ὑπερήφανον
»σπέρμα· ἐπάνω εἰς τὰς ὄχθας
»τῶν Ψαρῶν, ἀλαλάζον
»σφόδρα, κατέβη.   110

κγ´.
»Ὦ πατρίς, τὴν ἑκούσιον
»δέξου θυσίαν»... -Αστράπτει.-
Σεισμὸς πολέμου ἀκούεται.
Ὑπὸ τύμβον ὑψήνορα
ἥρωες κοιμῶνται.   115

κδ´.
Ἐπὶ τὸ μέγα ἐρείπιον
ἡ Ἐλευθερία ὁλόρθη
προσφέρει δυὸ στεφάνους·
ἕν᾿ ἀπὸ γήινα φύλλα,
κ᾿ ἄλλον ἀπ᾿ ἄστρα.   120