Λόγια πόνου
Συγγραφέας:
Ο Νουμάς, τεύχος 442, 24 Σεπτεμβρίου 1911


[Γιὰ τὸν πολύκλαυστο θάνατο τοῦ Ἀντρέα Δ.
Λούζη. Πρὸς τοὺς ἀπαρηγορήτους γονεῖς του].



Στοὺς θρήνους σας στὴν πρώτη συμφορὰ
εἶπα κ’ ἐγὼ τοῦ πόνου σας τραγούδι,
μὰ... ἡ διωγμένη ἐγύρισε χαρὰ
φέρνοντας νέο ἀφάνταστο λουλούδι.
Κ ἐστέγνωξαν τὰ μάτια τὰ θλιμμένα
κι ἄνθισαν πάλι γέλια ἀγαπημένα.

Κ’ ἔλαμψε νέα ὁλόχαρη ζωὴ
χαρὲς κ’ ἐλπίδες κι ὄνειρα γεμάτη,
ὠσὰν λαμπρῆς ἡμέρας χαραυγή.
Καὶ ὅμως... μόνο εἰρωνεία κι ἀπάτη
ἐβγῆκαν ὅλα... ποὺ ἄσπλαχνη εἱμαρμένη
φὼλιαζε στ’ ἄνθη σὰν ὀχιὰ κρυμμένη.

Καὶ μὲς στὴν ἀγαλλίαση τὸ μιαρὸ
καὶ τὸ φριχτό της ἔχυσε φαρμάκι,
κ’ ἔδωσε τοῦ μαρτύριου τὸ σταυρὸ
σ’ ἕνα ἀγγελούδι πιό, παρὰ παιδάκι,
κ’ ἐγίνετε καὶ σεῖς μέχρι θανάτου
μάρτυρες στὸ σκληρὸ τὸ Γολγοθά του.

Καὶ τώρα ποὺ σὲ μαῦρο ὠκεανὸ
ὁ πόνος τὴν ψυχή σας τὴ βυθίζει,
ὁ Γολγοθὰς (ὁποὺ τὸν οὐρανὸ
μόνος αὐτὸς μὲ τὴν κορφή του ἀγγίζει)
ἄμποτε ἀπὸ τὸ φῶς του νὰ σᾶς δίνει
λίγη παρηγοριὰ γιὰ ἐλεημοσύνη.

Κεφαλληνία