Η βιβλιοφιλία των Ελλήνων: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

τόνοι, επιμέλεια
(Νέα σελίδα: Πονος Ψυχης (Χρονογραφημα) Παυλου Νιρβανα Δυο μεγαλους φιλους εχουν τα...)
 
(τόνοι, επιμέλεια)
{{Κεφαλίδα
|τίτλος= Πόνος Ψυχής
|συγγραφέας= Παύλος Νιρβάνας
}}
Δύο μεγάλους φίλους έχουν τα βιβλία εις τον κόσμον αυτόν:
τους ποντικούς και τους Έλληνας. Κάθε άνθρωπος, που έχει εις το σπίτι του το περιττόν έπιπλον, το ονομαζόμενον βιβλιοθήκη, είναι εις θέσιν να το γνωρίζει.
 
Εγώ, λόγου χάριν, εάν είχα κάποτε μερικά βιβλία και εάν δεν έχω σήμερον, το οφείλω εις τους δύο αυτούς παράγοντας. Τα μισά μου τα έφαγαν οι ποντικοί, χωρίς να γίνουν σοφότεροι από ό,τι ήσαν. Τα άλλα μισά μου τα έφαγαν οι φιλαναγνώσται φίλοι.
Πονος Ψυχης (Χρονογραφημα)
 
Παυλου Νιρβανα
—Μου δανείζεις, καημένε, κανένα βιβλίο, να περνάω την ώρα μου;
Δυο μεγαλους φιλους εχουν τα βιβλια εις τον κοσμον αυτο τους ποντικους και τους ελληνες.Καθε ανθρωπος που εχει εις το σπιτι του το περιττον επιπλον ονομαζομενον βιβλιοθηκη ειναι εις θεσιν να το γνωριζει.
 
Εγω λογου χαριν ,εαν ειχα καποτε μερικα βιβλια και εαν δεν εχω σημερον, το οφειλω εις τους δυο αυτους παραγοντας.Τα μισα μου τα εφαγαν οι ποντικοι,χωρις να γινουν σοφωτεροι απο ο,τι ησαν.Τα αλλα μισα μου τα εφαγαν οι φιλαναγνωσται φιλοι.
—Πολύ ευχαρίστως, φίλε μου. Τι είδος βιβλίου θέλεις;
___ Μου δανειζεις ,καημενε,ενα βιβλιο να περναω την ωρα μου?
 
___ Πολυ ευχαριστως,φιλε μου.Τι ειδους βιβλιο θελεις?
__ Ο—Ό,τι και να ειναιείναι! Μου ειναιείναι αδιαφοροναδιάφορον.
 
Ο ελλην φιλαναγνωστης δεν εχει προτιμησεις.Τον ενδιαφερουν εξ ισου ολα τα βιβλια.Πως ημπορει λοιπον να του αρνηθει κανεις τον πνευματικον του αρτον?Δεν αρνηθηκα ποτε εις κανενα .Βαθμηδον τα ερμαρια της βιβλιοθηκης μου αρχισαν να χασκουν ως γεροντικη οδοντοστοιχια.
Ο Έλλην φιλαναγνώστης δεν έχει προτιμήσεις. Τον ενδιαφέρουν εξ ίσου όλα τα βιβλία. Πως ημπορεί λοιπόν να του αρνηθεί κανείς τον πνευματικόν άρτον; Δεν το αρνήθηκα ποτέ μου εις κανένα. Βαθμηδόν τα ερμάρια της βιβλιοθήκης μου ήρχισαν να χάσκουν ως γεροντική οδοντοστοιχία.
___ Αυτα τα βιβλια,που δανεισατε κυριε δεν θα ξαναγυρισουν καμμια φορα? Μου ειπε καποτε η υπηρετρια μου,επιφορτισμενη με το ξεσκονισμα της βιβλιοθηκης και η οποια απεστρεφετο τα κενα οπως η Φυσις.
 
__ Θα ξαναγυρισουν καποτε,παιδι μου!Της ειπα.Αλλα ταξιδι ειναι αυτο,βλεπεις.Ποιος ξερει τι τους συνεβει στο δρομο!Υπαρχουν οπως γνωριζεις και ναυαγια!
Αυτά τα βιβλία που εδανείσατε, κύριε, δεν θα ξαναγυρίσουν καμιά φορά• μου είπε κάποτε η υπηρέτριά μου, η επιφορτισμένη με το ξεσκόνισμα της βιβλιοθήκης, και η οποία απεστρέφετο τα κενά, όπως η φύσις.
Ομιλουσα εκ ναυτικης πειρας.Πραγματι πολλα απο τα πτωχα μου βιβλια δεν εγυρισαν ποτε...Κυριος οιδεν εις ποιους ωκεανους εχουν ναυαγησει.Τα επεριμενα οπως περιμενει κανεις τους ξενιτεμενους του τρεμων να βαλη κακον με τον νου του,.Και εξακολουθω να ζω με την τραγικην προσδοκιαν.Ποιος ξερει? Και ο Ροβινσων ειχε χαθει χρονια και χρονια.Οι δικοι του τον εθεωρουσαν χαμενον.Εξαφνα ενα ευσπλαχνο κυμα τον εφερεν εις την πατριον γην.Αλλα μηπως ο Οδυσσευς? Ποσους ενιαυτους τον επεριμενεν η Πηνελοπη? Εξαναγυρισε και αυτος εις την Ιθακην.Διατι να μην ελπιζω και εγω,οτι η Ιθακη της βιβλιοθηκης μου θα ξαναδεχθει καποτε τους Οδυσσεις της?
 
Εν τω μεταξυ απο τους ξενιτεμενους μου φθανουν αξαφνα εκει που δεν τους περιμενω.Και ολοι εχουν θλιβεραν οψιν ναυαγων.Ολοι διηγουνται απο μιαν τραγωδιαν.Κουρελιασμενοι,βρωμικοι,ακρωτηριασμενοι,αγνωριστοι.Απο τον ενα λειπει το εξωφυλλον.Απο τον αλλον τα μισα του φυλλα.Αλλος ειναι γεματος λαδιες,ως πετσετα λαικου μαγειρειου.Και αλλος μαρτυρει με τις καπνιες και την στεαρινην,που εικονογραφουν τας σελιδας του,οτι κατα το διαστημα της απουσιας του κατεγινετο να σβηνη καθε βραδυ το σπαρματσετο του φιλομαθους ,εις την υπηρεσιαν του οποιου ειχεν αποσπασθει.Ο τελευταιος οταν μου επεστρεψε το ταλαιπωρον βιβλιον,εθεωρησεν υποχρεωσιν του να μου δικαιολογησει το ασυνηθες γεγονος΄΄
—Θα ξαναγυρίσουν κάποτε, παιδί μου• της είπα. Αλλά ταξίδι είναι αυτό, βλέπεις. Ποιος ξέρει τις τους συνέβη στο δρόμο; Υπάρχουν, όπως γνωρίζεις και ναυάγια.
__Σου εφερα ,μου ειπε εκεινο το βιβλιο.Δεν μου χρησιμευει πλεον.Εβαλα,ξερεις ηλεκτρικο στο σπιτι μου,και δεν ματαχειριζομαι τωρα σπαρματσετο...
 
Το συμπερασμα ειναι,οτι,οποιος αγαπα τα ζωα και τα βιβλια εις την Ελλαδα,δεν πρεπει να εχει ουτε ζωα ουτε βιβλια.Αποτελουν εναν διαρκη πονον ψυχης!
Ωμιλούσα εκ ναυτικής πείρας. Πράγματι, πολλά από τα πτωχά μου βιβλία δεν εγύρισαν ποτέ.. Κύριος οίδεν εις ποιους ωκεανούς έχουν ναυαγήσει. Τα επερίμενα, όπως περιμένει κανείς τους ξενιτευμένους του, τρέμων να βάλει το κακόν εις τον νουν του. Και εξακολουθώ να ζω με την τραγικήν αυτήν προσδοκίαν. Ποιος ξέρει! Και ο Ροβινσών** είχε χαθεί χρόνια και χρόνια. Οι δικοί του τον εθεωρούσαν χαμένον. Έξαφνα ένα ευσπλαχνικόν κύμα τον έφερε εις την πάτριον γην. Αλλά μήπως ο Οδυσσεύς; Πόσους ενιαυτούς τον επερίμενεν η Πηνελόπη; Εξαναγύρισε και αυτός εις την Ιθάκην. Διατί να μην ελπίζω και εγώ ότι η Ιθάκη της βιβλιοθήκης μου θα ξαναδεχθεί κάποτε τους Οδυσσείς της;
Αγνωστες λεξεις και εκφρασεις 1.επιφορτισμενη=σ'αυτην που εχει ανατεθει μια δουλεια αποστρεφομαι=μου προξενει αηδια,μισος 3.ενιαυτος=χρονος 4.ακρωτηριασμενοι=σακατεμενοι 5.στεαρινη=το λιπος απο το οποιο γινεται το σπαρματσετο 6.ασυνηθες=ασυνηθιστο
 
Εν τω μεταξύ μερικοί από τους ξενιτευμένους μου φθάνουν έξαφνα εκεί που δεν τους περιμένω. Και όλοι έχουν την θλιβεράν όψιν των ναυαγών. Όλοι διηγούνται από μίαν τραγωδίαν. Κουρελιασμένοι, βρώμικοι, ακρωτιαρισμένοι, αγνώριστοι. Από τον ένα λείπει το εξώφυλλον. Από τον άλλον τα μισά φύλλα. Άλλος είναι γεμάτος λαδιές, ως πετσέτα λαϊκού οινομαγειρείου. Και άλλος μαρτυρεί με τις καπνιές και την στεατίνην, που εικονογραφούν τας σελίδας του, ότι κατά το διάστημα της αποσίας του, κατεγίνετο να σβήνει κάθε βράδυ το σπερματσέτο του φιλομαθούς φίλου, εις την υπηρεσίαν του οποίου είχεν αποσπασθεί. Ο τελευταίος, όταν μου επέστρεψε το ταλαίπωρον βιβλίον, εθεώρησεν υποχρέωσίν του να μου δικαιολογήσει *** το ασύνηθες γεγονός:
 
— Σου έφερα, μου είπε, εκείνο το βιβλίο. Δεν μου χρησιμεύει πλέον. Έβαλα, ξέρεις ηλεκτρικό στο σπίτι μου και δεν μεταχειρίζομαι τώρα σπερματσέτο.
 
Εννοείται ότι κατόπιν των αλλεπαλλήλων αυτών συγκινήσεων, που μου δημιούργησε η βιβλιοθήκη μου, έπαυσα προ πολλού ν΄αγορἀζω βιβλία. Υπάρχουν τόσοι βιβλιόφιλοι εις την Ελλάδα, ώστε να μη χρειάζωμαι κι΄εγώ. Εξάκαμα λοιπόν και τα τελευταία μου βιβλία και απέστειλα το σχετικόν έπιπλον εις την κουζίναν, δια να χρησιμεύσει ως πιατοθήκη.
 
Το συμπέρασμα είναι ότι όποιος αγαπά τα ζώα και τα βιβλία εις την Ελλάδα, δεν πρέπει να έχει ούτε ζώα ούτε βιβλία. Αποτελούν ένα διαρκή πόνον ψυχής.
5.137

επεξεργασίες